EPIC FAIL: Life

At, dahil mahilig ako sa mga post kung saan gusto kong napapahiya ang sarili ko, isa pang post na makahagis-dignidad lang tayo!

Itong partikular na kwento, Ate Charo, ay nagsimula kinagabihan nung bigla akong naglihi at naghanap ng makakain. Buti na lang at nandiyan ang everlasting friendship kong kapit-tindahan na si Ditseng Fely na nagtitinda ng lumpia sa kalagitnaan ng hatinggabi. Bili lang naman po akong isang pataygutom, at pagkatapos mabusog ay natulog kaagad. Bangungot ba? Kebs!

Kinaumagahan ay nagising ako dahil sa kirot ng aking intestines. Nagsisimula na pala ang giyera sa pagitan ng North at South Korea sa aking digestive system, pero kailangan kong bilisan ang pag-deposit ng sama ng loob ko, kasi male-late na ako sa pinag-o-OJT-han ko kapag nag-petiks-petiks pa ako. Kaya, hala! Sige! Ligo! Buhos! Bihis! Takbo!

Pagbaba ko ng bus pasakay ng MRT, may naramdaman akong hindi kanais-nais at hindi katanggap-tanggap. Pero, sabi ko sa aking sarili na may paninindigan, "Isang oras lang ang hihintayin ko at makakarating na ako sa opisina, at doon ay maaari na akong magpakawala ng hindi kaaya-ayang saloobin." At, habang nasa MRT na ako at naghihintay ng pagkakataong makipaggitgitan, naramdaman ko ang hindi pag-sang-ayon ng tadhana sa akin. Ganitong may balak na ako na bumalik at magtago sa lungga ko na may natitirang dignidad pa, pero nanghinayang ako sa stored value ko kasi na-insert ko na sa turnstile.

Kaya, sinabi ko sa aking sarili na may tatag ng loob, "Isang oras lang ang hihintayin ko at makakarating na ako sa opisina. Konting tiis lang."

Pero, nagkamali ako.

Hindi ko nakayanan. Hindi ko mapigilan. Hindi ko maiwasan. Ang tadhana ay isang taksil!

Kailangan kong bumaba, at ilayo sarili ko sa napipintong kahihiyan. Buong-buo ang isip ko na bumaba kaagad ng Cubao, at magtago sa mall! Iyong stored value ko? Kebs! Ebs na ebs na ako!

Pero, bago ako lumabas ng turnstile, nakita ko sa kasuluk-sulukan ng pinakamadilim na gilid ang pag-asa. Kahit nakalagay na pag-disabled lang iyon, kebs! Doon na ako inabutan ng tadhana, sa iniipis na disabled CR ng MRT station sa may Araneta-Cubao.

Paglabas ko, may nakapansin sa akin na pinagpapawisan at hindi mapakali. Pakialam ko sa kanya, kebs na lang! Kaunting kahihiyan lang, hindi ba‽

Ayun! Kill me!

On The Verge Of War

Dahil na rin may napipintong gulo sa loob ng Korean peninsula, inaamin ko na parang may takot akong nadarama. Hindi sa dahil may pagka-feelingero akong Korean at talagang feeling affected ako with matching sandal sa pader at unti-unting dumadausdos pababa habang nakataas ang kanang kamay ko na nagsusumamo, pero hindi ko nabigyan ng masyadong kahalagahan ang punto na baka magkaroon ng giyera sa loob ng talambuhay ko. Kapag nagba-blog ako, hindi ko naman siyempre naisip na baka dumating ang panahon na puro pasakit ng giyera at bunga ng dala nitong kahirapan ang maiba-blog ko, hindi ba? Moment lang talaga‽

Pero, iyong totoo, dumating ka na ba sa puntong iyon, o talagang gusto lang natin na mamuhay ng may kamangmangan at buong saya tayo kung magliwaliw? Segue: na-miss ko iyong ganitong pagda-drama.

Iyong pagbanggit ko sa napipintong Korean War, Part 2 ay para lang maipunto ko ang maaaring mangyari sa bansa natin kung ang patuloy na tensyon sa pagitan ng China para sa agawang-Panatag Shoal ay mas lumala. Hindi naman sa idinarasal ko, siyempre, pero kung autistic na ang North Korea, ano pa ang tawag mo sa pamamaraan ng bansang China sa pag-angkin ng halos kabuuan ng West Philippine Sea.

Sa totoo lang, isang malakas na kapangyarihan ang bansang China at ano ba ang Pilipinas? Ni wala nga tayo sa kalingkingan kung magpakawala ng nuclear bomb ang mga Intsik e.

May nakita ako na website kung saan nire-recreate niya ang isang pagsabog mula sa kahit anong nuclear armaments ang piliin mo, at pinili ko ang isang missile ng China na na-develop lang nila sampung taon na ang nakakaraan.

Radius ng pagsabog. Nakakatakot lang.

Kung nagtatanong kayo kung bakit naka-aim ito sa MRT 3-Guadalupe station, ang dahilan ay malapit kasi diyan ang company na pinag-o-OJT-han ko ...

Powtah! Bagot na bagot na ako dito! Wala akong ginagawa! Libre nga internet use, gusto ko naman iuntog ang ulo ko sa pader! KILL ME NOW! Bombahin mo na ako dito! Namamatay na mga BRAIN CELLS ko ! I want to make BIGTI na MYSELF!

귀요미

Bigla akong mapapa-blog sa napakaraming mga nagsusulputang comments-slash-reviews sa bagong kinahuhumalingan ng mga next-generation na camwhores sa Youtube. Sa ngayon kasi nauuso na ang Korean song na 귀요미.

Ang basa dito ay /gwi-yo-mi/, pero ayos lang din na basahin mo siyang /ki-yo-mi/ para mas madali. Kung ako ang tatanungin, hindi ko masabing ang ibig sabihin ng 귀요미 ay cute. Ang Korean para sa cute ay 귀엽다, o /gwi-yeop-da/. Ang 귀, o gwi, sa Korean ay kutsara. Ganun din yata ang spelling para sa tenga, pero hindi ko matandaan. Kapag naman sinabing 귀요, o gwi-yo, parang kutsarita ang ibig sabihin nun. In that sense, pwede mo rin sigurong sabihin na maliit na tenga, pero hindi ko talaga masabi. Hindi naman ako native speaker ng Korean, pero hanggang diyan lang ang abot ng aking brain cells.

Anyways, ang kantang ito ay kinanta ng isang independent singer na nagngagalang 하리, o Hari. Sa akin, unknown itong singer na ito, kaya nga nasabi kong independent e. Parang indie film lang. Ang pangalan niya parang bigla na lang talagang pumutok mula sa kung anong banga. Pero, anyway, mas sumikat iyong kanta niya noong pinasikat ito ni 일훈, o Ilhoon, isang member ng Korean boy group na BtoB. At doon naging viral siya.

Para maging close pa tayo kay 하리, narito ang isang 인터뷰 niya.


Kung close na kayo, siya na ang kaisa-isang friendship mo ngayon. Ang saya, hindi ba? Pwede ka nang kumuha ng video cam at simulan mo nang magpa-cute sa Youtube. Pero lilinawin ko lang na hindi ito dance craze, ni hindi ko nga masabi na dance siya o craze kasi paano mo ba ide-define ang craze? Matagal na ang obsession ng mga Koreans sa pa-cute e, hindi na mapapawi iyon, kaya hindi mo siya pwedeng masabing craze, kasi parang maglalaho din iyan kalaunan. Kung ako ang tatanungin, isa siyang 애교, o aegyo, viral.

---

NOTE TO READER: Hindi ako authority sa Korean culture. Namamahagi lang ako ng sariling kaalaman.

---

Hopefully, maliwanag na ang tungkol dito. 나는 귀요미!

Revamped

Nagulat ba kayo? Shocking lang ba?


First love ko talaga ang blogging. Hindi ko na siguro iiwan ito hanggang sa tumanda ako or something. Ika nga nila, hindi namamatay ang feelings para sa first love. Nandiyan na talaga iyan. Forever & ever more. At nandito talaga ako forever & ever more. Magba-blog na lang talaga kahit walang kapalit na kung ano, makapagsayang lang ng oras maipamahagi ang aking panahon sa aking mga mambabasa, iyong loyal na two and a half followers ko. Ang saklap!

Kung naitanong niyo ang dahilan kung bakit bigla kong naisip mag-revamp, simple lang ... Sa totoo, medyo kumplikado din pala, pero kung susumahin mo naman talaga, simple lang ang sagot: tamad ako.

Hindi ko rin maintindihan kung papaano ko sisimulan, pero hindi naman talaga sa tinatamad ako, wala lang talaga akong mapaglagyan ng lakas at paninindigan. Paninindigan talaga‽ Sa totoo nga lang, ngayon nahihirapan ako magpaliwanag kung bakit nga ba talaga dumating ako sa point na kinailangan ko talagang burahin ang buong archive ko.

Matagal na rin naman kasi akong nawala. Hindi ko rin alam kung bakit may pangangailangan akong upang maglaho sa blogosperyo. Hindi sa tinamad na ako—pakiramdam ko lang talaga ay wala na akong mai-blog na maayos. Lahat na kasi ng mga kaibigan ko na kahit anonymous sa blog na ito, nag-move on na. Paano ako, hindi ba? Walang improvements?

Matagal din ko itong pinag-isipan. Ano na nga ba gagawin ko sa blog na ito? Naisipan ko nga dati na i-delete na mismo iyong blog ko, pero hindi naman iyon iyong problema, hindi ba? Nawawalan na talaga ko ng matinong output, kaya naisipan kong gawan ito ng mabuting kahihinatnan.

Sa ngayon, ito na muna ang aking pagpapaliwanag. Hindi sa tinatamad na ako, kailangan ko lang ng bagong face, este, pace. Mabuti ito! Nararamdaman ko ang napakabagong future.

We can do this!